Gaano karaming sekreto ang pwede mong malaman sa isang araw? At gaano karaming katotohanan ang hindi mo kayang tanggapin?
Haaaay. sanga-sangang lablayp. Maya-maya ay iisipin ko kung papano nagagawa ng ibang tao ang saktan ang mga sarili nila at ang mga taong...sabi nila'y mahal nila. Hindi ako maka-get over sa dami nang mga naudlot na love stories sa aming small circle...at kung papano...ako na si great spectator ay na-shock, nainis, at naiyak para sa mga taong itinuri kong kaibigan.
***
nakakapagod ngunit nakakatuwa naman ang isang araw sa paligid ng mga elementary students...sa kabila ng mga nangagkahalong amoy...sa kabila ng natulong mga pawis...iba pa rin yung feeling ng kabataan...yung tipong cute ka pa rin kahit saksakan ka ng pasaway.
***
Siguro nga'y nagbago na ako. Medyo naging palakaibigan, naging sociable, at pala-kwento na rin. Pero sa kabila nito'y mas gugustuhin ko pa ring manahimik na lang sa gilid. Walang obligasyong kausapin ang mga tao. Walang kinakailangang ngitian. Gusto ko lang tumambay sa isang tabi...manood ng ulap...walang kelangan sabihin...walang kelangan sabihin...manonood lang ako ng ulap...ng ulap...ng langit...ng dagat kung merong dagat...ng gubat kung may gubat...ng bulaklak kung may bulaklak.
***
kelangan kong umayos.
Sa pagod ko ngayong buwan na ito, ngayon lang ulit nabuhay ang dugo ko...na parang may kakaibang rush na naman. Kahit busy sa buong araw, napawi lahat nang himutok ko sa buhay nang malaman kong....YES! PUPUNTA AKO NG PAGBILAO, QUEZON! Woohooo! Isang lugar na naman sa mapa ng Pilipinas ang mamarkahan ko.
Ang totoo, una kaming nagkakilala ni Pagbilao nung ginagawa ko ang powerpoint presentation ng magaling kong kapatid na HRM. Pinag-research ba naman ako ng tourist destinations...at yun nga...isa sa mga nai-cut and paste ko ay ang beach resorts sa Pagbilao, Quezon.
At gaya ng mga unang pakiramdam, tungkol sa mga bagay na parang imposible mong makuha, inisnob ko ang beauty ni Pagbilao at never ko syang pinagpantasyahan. Parang nawala na nga sya sa isip ko... Pero dahil nga destined na kaming magkita, aba, gumawa si fate ng kakaibang paraan....
Oo na. Ano ngayon kung trabaho ang ipinunta ko sa Pagbilao? Basta ba pwede akong mag-side trip why not? At dahil minsan lang ako makalabas ng lungga...syempre hindi ko alam paano pumunta dun (kaya nga mas exciting). Pero salamat sa google at laging may solusyon ang ating mga problema.=)
Isa na namang umaatikabong hanapan ng mga kalye at mga lugar. Sana, tuluyan nang mag-improve ang aking sense of direction. Kelangan ko ang training na to. Ako kasi yung tipong nakaplano ang lahat...pero ngayon handang-handa na ako sa mga hindi nakaplanong biyahe at hindi siguradong mga destinasyon. At handa ko itong gawing...MAG-ISA!=)
Kaya, see you Pagbilao! You really made my day!
*Sana may magandang beach na 30 minutes away lang...hehe..at hindi expensive.
Alcohol Guide:
Tanduay: para sa panaginip na action-packed (basagan ng mukha at away hanggang umaga)
Beer: para sa sweet dreams at labstory
Tuba: para sa horror at mala-okatokat na mga bungang-tulog (aswang at manananggal)
Pero kahit anong alcohol pa yan...never akong naging solbs sa anti-stress kuno na property nito. Hmpf!
Pagud na pagod ako at tuyo na ang utak. Bukas, linggong maliwanag...pero may kelangan pa rin akong tapusin. Hmpf!
Di maka-text sa pamilya...di maka-text sa friends....walang ibang laman ang inbox kundi mga to DOs ang to DOs...wala man lang ni isang inspiring na quote....di makauwi...di makapaglaba....walang mapanaginipan liban sa trabaho...
Pagkatapos ng lahat nang bundok at ilog...anong buhay kaya ang ikukuwento ko sa ibang tao?
Gusto ko naman ang ginagawa ko...pero hindi ang paraan kung paano ko ito ginagawa. May oras ang lahat nang bagay...kaya sa susunod...para hindi makuha ang oras para sa kasiyahan at para sa ibang pangangailangan...at para sa pahinga....matutong magplano ng maayos...at magtrabaho ayun sa time frame...hmpf! Still, dapat maging handa para sa mga unexpected.
See you soon Sierra Madre! Magcecelebrate ako ng sariling kadayawan festival!
07:02 am. Perhaps, I have to examine leaves today and see whether their intricate venation left me some message. Yesterday, the afternoon sun looked like a giant piece of gold and though it was beautiful, I never found the inspiration I was looking for.
Today, something in the morning was quite upsetting. While recalling dreams in the night, my memory held only few scenes incoherent enough to disqualify as a story. Trees were honest fellows, so maybe I should go see what they are telling me.
09:35 am. The trees were silent. I have waited long enough for them to speak of mysteries that hold this earth together but there wasn't a sound. The birds refused to make a comment, too. They just gave me a quick nod and fluttered away. Not a soul would speak to me and the morning felt ten times colder.
13:01 pm. Everything is quick to fade. Glass windows continued to separate me from things. I thought I could see a better view of the world from a higher point...
